12th
via i29.tinypic.com
تو رو به این سوی چراغ، به پنجه قطع شده ابولفضل به جون هرکی دوست داری قسم ات میدم از این پست هایی که 80 تا عکس توشه Share نکن برادر من.
نوکز پدرتم…نکن برادر من
من کلا از آدم های پر رو متنفرم. فمینیست ها هم جزو سردمداران پر رو گری هستند. از فمینیست ها لجم می گیرد. این دسته اولین دسته ای هستند که علیرغم حقیر بودنشان ازشان متنفرم. از پر رو بازی هایشان و از اینکه به زن بودنشان می بالند حالم به هم می خورد. اگر یکی شان گیر دستم بیفتد آنچنان خدمتش می رسم که آرزو کند کاش زن نبود. !
خواندن وبلاگ هایشان چندش آور ترین کاری است که می توان کرد.
کلا این موجودات و به طور عام تر، زنان موجوداتی حقیر با احساساتی پست هستند که دایره تفکرشان هیچ وقت از دایره احساسشان بیرون نمی زند. آنهم آن احساسات دخترانه پست. اگر آن حفره گرم و نمناک نبود، هیچ گاه هیچ کدامشان را نگاه نمی کردم حتی . نه من، هیچ یک از ما آنها را حتی به شهر ها راه نمیدادیم. به چه درد می خورند؟ تولید؟ تفکر؟ مدیریت؟ فلسفه؟ دانش؟ به چه درد می خورند؟ یک توده انسانی مصرف کننده . تنها چیزی که تولید می کنند صداست و نوار بهداشتی کثیف.
از همه شان حالم به هم می خورد. اما حیف … قضیه همان حفره است!